 |
 |
 |
 |
 |
 |
თქვენ გსურთ, შეიტყოთ ჭეშმარიტება ადამიანის ცხოვრების შესახებ, ძნელია, ამის შესახებ წერილში მოგითხროთ. მოდით, იგავს მივმართოთ.
ერთ მდიდარ კაცს ერთდერთი ვაჟი ჰყავდა. მაგრამ მან ობოლიც იშვილა და საკუთარ ვაჟიშვილად თვლიდა. ერთხელაც მდიდრის სახლში მალულად ჯადოქარმა შეაღწია. მან შვილობილი დაარწმუნა, რათა თავისი კეთილისმყოფელის სახლი მიეტოვებინა, სამაგიეროდ შეჰპირდა დიდებას, რომელიც მრავალგზის აღემატებოდა მამობილისას. მოჯადოებული შვილობილი საკუთარ კეთილისმყოფელთან მივიდა და სთხოვა, რომ გაეშვა იგი. მამობილი მიხვდა ყოველივეს, რაც მოხდა, მაგრამ წინააღმდეგობა არ გაუწევია და მას თავისუფლება მიანიჭა, თუმცა, როდესაც აცილებდა, შეებრალა იგი და ოქროთი და ძვირფასი ქვებით სავსე ტომარა გაატანა. ცრემლებით გააცილა კაცმა შვილობილი. ავკაცი კი არამარტო არ ეხმარებოდა ეულ მგზავრს, არამედ თავის მსგავსთ უგზავნიდა მას და ძარცვავდა. უბედური ყმაწვილი, როცა ავაზაკებს უვარდებოდა ხელში, მათგან თავს ოქროსა და ძვირფასი ქვების მგშვეობით იხსნიდა, მხოლოდ სთხოვდა, რომ ყაჩაღებს მისი მოწნული ტომრისათვის ხელი არ ეხლოთ. თავდასხმას თავდასხმა მოსდევღა, ძვირფასი ტომარა დაცარიელდა მაშინ მის წინაშე თვით ჯადოქარი წარსდგა: უბედური ყმაწვილი მისკენ, როგორც მეგობრისაკენ დახმარების სათხოვნელად გაექანა, მაგრამ ავკაცმა ნიღაბი ჩამოიხსნა და კბილთა ღრჭიალით საცოდავს ტომრის წართმევა დაუპირა. მთელი ამ დროის განმავლობაში კაცი, რომელმაც ობოლი იშვილა, სჭვრეტდა იმას, რაც გზად შვილობილის თავს ხდებოდა. იგი შეძრწუნდა ყმაწვილის ბედით და მის დასახმარებლად საკუთარი ერთადერთი ვაჟიშვილი გაგზავნა, რათა იგი დაღუპვისაგან ეხსნა. ვაჟიშვილმა იმ უკანასკნელ წამს მიუსწრო, როცა ტომრისათვის ბრძოლაში შვილობილი უკვე ღონემიხდილი იყო და ჯადოქარი სასიკვდილოდ დაჭრა, ხოლო ობოლს კი ხელახლა აუვსო ტომარა ძვირფასეულობით და უთხრა, რომ საჩქაროდ დაბრუნებულიყო სახლში, სადაც მამა ელოდა.
გასაგებია თქვენთვის ეს იგავი? მდიდარი ადამიანი - ღმერთია, მისი ვაჟი - იესო ქრისტე, შვილობილი - ადამი და მისი მოდგმა. ჯადოქარი - სატანა. დაწნული ტომარა - ადამიანის სხეული, ოქრო და ძვირფასი ქვები - ნიჭნი უფლისანი, რომელნიც ადამიანის სულს ამშვენებენ. როდესაც ჩამოშორდა ღმერთს, თვითნება ადამიანთა მოდგმამ თანდათანობით დაკარგა სულიერი საგანძური და სხეულებრივ ცხოვრებასთან პირისპირ დარჩა. და როდესაც სატანა მის მითვისებასა და ამასთანავე მთლიანად უფლის ქმნილების განადგურებას შეეცადა, დედამიწაზე მოგვევლინა ძე უფლისა მან სასიკვდილოდ დაჭრა სატანა და დაჭრილი და დაუძლურებული, ჯოჯოხეთის უფსკრულში გადაჩეხა, ხოლო სხეულებრივ ცხოვრებას კვლავ ცხოველი სული შთაბერა და იგი ღვთაებრივი ნიჭით აღავსო. იმავდროულად მან ადამის მოდგმას უქადაგა, რომ ახალი საგანძურით დაბრუნებოდნენ ზეციური მამის სახლს.
მშვიდობა თქვენ და წყალობა უფლისაგან.
შენ ბოროტი ენების თავდასხმებისაგან იტანჯები. უკვე ბევრი რამ გადაიტანე ორმოცდაოთხი ცილისმწამებლისაგან. მათ შენი ღირსება შეურაცხყვეს, გაგჭორეს შენ და საქმენი შენი, შენი ოჯახი, დაამდაბლეს შენი წარმატებები, ქონების დიდი ნაწილი ცილისმწამებელთა წინააღმდეგ სასამართლო პროცესებს შეალიე. შენი ცხოვრება მშვენიერი იქნებოდა, რომ არა „ბოროტი ენები“. ისინთან გდევენ, შენ იტანჯები და ყოველი მათგანისაგან ღირსების დასაცავად სასამართლო პროცესებში ფულს ხარჯავ.
სინამდვილეში, ისინი არაქრისტიანულად იქცევიან, მაგრამ არც შენ ებრძვი მათ - როგორც ქრისტიანი. გაიხსენე, როგორ იქცეოდა ჩვენი რელიგიის ფუძემდებელი ცილისმწამებლური გამოხტომებისას: „ვითარცა ცხოვარი კლვად მიიგვარა და ვითარცა ტარიგი წინაშე მრისხუველისა უჴმობელად, ესრეთ არა აღაღებს პირსა თჳსსა“ (საქ. 8,32). აი შენ, მიწიერი ხელმწიფის, კონსტანტინე დიდის მაგალითი: ერთხელ მლიქვნელებმა მეფესთან მის ავის მსურველთა გამო დაიჩივლეს, რომელნიც ცილს სწამებდნენ და ლანძღავდნენ საკუთარ მეფეს: „ეს მზაკვრები - ამბობდნენ ისინი, - არა მარტო ცრუობდნენ და ცილს გწამებდნენ, არამედ უარესი რამ ჩაიდინეს. ისინი თქვენს მარმარილოს ქანდაკებასთან მივიდნენ, ქალაქის ცენტრში რომ დგას და მანამდე სცემდნენ ქვებითა და შოლტებით, ვიდრე ცხვირი არ მოსტეხეს და სახე მთლიანად არ დაუმახინჯეს“. მეფემ მდუმარედ მოისმინა ეს ცნობა, შემდეგ საკუთარი სახე მოისინჯა და თქვა: „სახე ჩემი სუფთაა, შუბლი უვნებელი, ცხვირიც ადგილზეა!“ შერცხვათ ამბის მომტანთ და განერიდნენ მეფეს.
ვის დასწამეს უფლის ძესა და მის მოციქულებზე მეტად ცილი? მაგრამ ცილისმწამებელთა ბაგეებს მიწა ჰფარავს. მოციქულთა საპატივცემულოდ კი მთელს დედამიწის ზურგზე ტაძრები აღიმართა. თუკი სული შენი ჯანმრთელი და სუფთაა უფლის წინაშე, მაშინ მას - ვერც ადამიანური და ვერც ეშმაკეული ცილისწამება ვერაფერს დააკლებს. რამეთუ სიცრუე ქარის, მოტრიალე მტვრის მსგავსად მოფრინდება და ჩაივლის, ხოლო ჭეშმარიტება კი დარჩება. ეს მთელი მსოფლიოს ბრძენი ადამიანების გამოცდილებითაა დამოწმებული.
ასე რომ, ნუ იტანჯები და ფულს იმისათვის ნუ ყრი, რომ საკუთარი ღირსება დაიცვა უღირსთაგან, რადგანაც ისინი ფუჭი სიტყვებია. უკეთესი იქნება, თუკი ღვთის ღირსებას დაიცავ, მაშინ უფალიც დაიცავს შენსას. ხოლო მის ღირსებას კი ღმერთის სიმართლის შენახვით და ქადაგებით დაიცავ.
მშვიდობა შენ და სიხარული უფლისაგან.
შენ იმგვარი რამ შეგემთხვა, რაც ერთხელ მოციქულთა დროს მოხდა.
ბავშვი გაგიხდა ავად. მისი მიზეზით აფორიაქებული აღთქძას დებ, რომ ოღონდ ბავშვი გამოჯანმრთელდეს და ეკლესიას ხორბლის ყანას შესწირავ. საეკლესიო კომიტეტმა არაერთხელ გთხოვა, რომ მინდორი მიგეყიდა, რადგანაც იგი ეკლესიის ტერიტორიას ესაზღვრება, მაგრამ ძალიან ძვირს აფასებდი და აი უბედურების ჟამს ეკლესიას ამ მიწის ჩუქებას შეპირდი. ბავშვი გამოჯანმრთელდა, შენ კი აღთქმა დაარღვიე. ცოლი მუდმივად შეგახსენებდა და დაპირებულის შესრულებას გთხოვდა, მაგრამ მიწა დაგენანა, ბოლოს და ბოლოს, ასეთ ეშმაკობას მიმართე: იმისათვის რომ დაპირება ნაწილობრივ შეგესრულებინა: მინდორი ვიღაც კაცს მიჰყიდე, ფულის ნახევარი შენთვის დაიტოვე, მეორე ნახევრის მიტანას კი ეკლესიაში აპირებდი. თუმცა ამ ნახევარსაც დახარბდი, მასაც მოაკელი ნაწილი და დახარჯე. შენი ბავშვი კვლავ ავად გახდა და გარდაიცვალა. ახლა შენ მწუხარების უდიდესი უღლით დამძიმებული მწერ. ბავშვის სიკვდილს აღთქმის დარღვევას უკავშირებ. ამბობ,რომ უდიდესმა შიშმა შეგიპყრო „რაღაც იდუმალისა რომელიც უმოწყალოდ სჯის ადამიანებს“. - წაიკითხე „საქმეთა“ მეხუთე თავი... იქ მსგავს შემთხვევაზეა მოთხრობილი: დაიმახსოვრე პეტრე მოციქულის სიტყვები: „არა ეცრუვე შენ კაცთა, არამედ ღმერთსა“ (საქ. 5,4).
ვიცი ასეთი შემთხვევა ჩვენს ცხოვრებაშიც. რაღაც განსაცდელისას ადამიანმა აღთქმა დადო, რომ მონასტერს ხარს შესწირავდა. როდესაც განსაცდელმა განვლო, მან იფიქრა, რომ ეს ძალიან დიდი მსხვერპლი იყო და გამოსყიდვა რაიმე, უფრო მცირედითაც შეიძლებოდა. კაცმა ხარი გაყიდა და მონასტრისათვის ხბო შეიძინა, სხვაობა კი სურდა, სახლში მიეტანა, რათა მეურნეობაზე დაეხარჯა. მაგრამ ბაზრიდან მომავალმა ფული დაჰკარგა, ღამით კი სხვა ხარმა ხბო სასიკვდილოდ დარქინა.
საქმენი უფლისანი კი არ არიან უმოწყალონი, არამედ ჩვენ თვითონვე ვართ უმოწყალოები საკუთარი სულების მისამართით. უფალს მინდვრები და ხარები კი არ სურს, არამედ წმიდა და გულწრფელი ჩვენი სულები. ის, რაც სიკვდილ-სიცოცხლის ბატონმა შენს სახლეულობას გაუკეთა - სასჯელი კი არა, წყალობაა. მან შენგან უცოდველი ბავშვი წაიყვანა სამოთხეში, შენ კი მწუხარება მოგივლინა, რათა მოგენანიებინა, განწმენდილიყავი, შეცვლილიყავი და შენს საყვარელ პირმშოსთან სამოთხეში მოხვედრის ღირსი გამხდარიყავ. დარღვეული აღთქმის გამო არაფერი რომ არ მომხდარაყო, რაღა იქნებოდა მაშინ? შენ უფრო მეტი მონდომებით ცოდვაზე ცოდვას დაურთავდი, ბავშვი შენს ცოდვილ ცხოვრებას შეეჩვეოდა და თქვენ, ორივენი საკუთარ სულებს დაჰკარგავდით. ახლა კი შემოქმედმა შენივე უსამართლობა შენი და ბავშვის სახსნელად შემოგიბრუნა. ნუ დრტვინავ უზენაესის გულმოწყალების გამო, არამედ მისი მადლობელი იყავ წყალობისათვის.
კურთხევა და ნუგეში შენ უფლისაგან.
და გვიქადაგა უფალმა: „რომლითა განკითხვითა განიკითხვიდეთ, განიკითხნეთ, და რომლითა საწყაულითა მიუწყოთ, მოგეწყოს თქვენ“ (მათ. 7,2). ამ წმინდა სიტყვების ჭეშმარიტებას შენი პირადი გამოცდილებით ამოწმებ. შენივე თანხმობით, სხვათა სასარგებლოდ მე მას მოვყვები.
... ერთი მეორის მიყოლებით გპარავდნენ. შენ მათ ათავისუფლებდი და ახლებით სცვლიდი. სამუშაოზე საუკეთესო რეკომენდაციის მქონეთ იღებდი, როგორც პატიოსნებსა და პასუხისმგებლობის გრძნობით აღსავსე ადამიანებს, მაგრამ ისინი ყაჩაღები აღმოჩნდებოდნენ ხოლმე. ზოგჯერ შენ ცოფდებოდი, ზოგჯერ კი სასოწარკვეთილებას ეძლეოდი. დაუსრულებლად შესჩიოდი შენს მეგობარ ვაჭრებს, მაგრამ არავის ძალუძდა რჩევის მოცემა და ჩვეულებრივ ამბობდნენ: „რას იზამ, ასეთია ახლა ხალხი!“ ბოლოს ღმერთმა ნამდვილი მრჩეველი გამოგიგზავნა. თქვენს ქალაქში ბერები ჩამოვიდნენ, რათა თავიანთი მონასტრისათვის შემოწირულობა ეთხოვათ. ერთ დღეს ისინი შენს ფარდულში შემოვიდნენ. დიდხანს ესაუბრე მათ, ბოლოს დაიწუწუნე, შენი საუბრისას ერთი მოხუცი ბერი დაჟინებით და მდუმარედ გიმზერდა სახეში. როცა საჩივარი მოახსენე, მოხუცმა გითხრა: „არსებობს ამის საშველი!“
- სად, რაში? - განცვიფრდი შენ.
- იგი შენშივეა, - გიპასუხა ბერმა,- დღეიდან კარგად დაუკვირდი რა საწყაულითა უწყავ შენს მყიდველებს, მიეცი მათ ზომაზე მეტი, ყოველთვის ზომაზე მეტი! და შეწყვეტენ ისინი შენს გაქურდვას!
მოწმენდილ ცაზე მეხის გავარდნას ჰგავდა! - შენთვის უწინ მინიშნებითაც კი არავის მიუნიშნებია ის, რომ იმიტომ გქურდავენ, რომ თვითონაც იპარავ. შენ მყიდველის წინაშე იტყუებოდი, ისინი კი შენ გპარავდნენ, ბერის რჩევა შეასრულე: თითოეულ მყიდველს რამოდენიმე ზედმეტ შაქრის ნატეხსა თუ ყავის მარცვალს აძლევდი, რამოდენიმე გრამ ბრინჯს თუ სხვა პროდუქტს. ოდესღაც ასე უწინდელი ვაჭრები იქცეოდნენ. მას შემდეგ შენს ფარდულში ქურდობა შეწყდა. შენთან იგივე გამყიდველები მუშაობენ, რომელნიც ადრე იპარავდნენ, ახლა კი ყველა პატიოსნად მუშაობს და არავინ იპარავს. მთელი შენი ვაჭრობა მოგებისაკენ წავიდა. უბრალოდ გრძნობ, რომ მას შემდგომ, რაც მოხუცმა ბერმა ჭეშმარიტებაზე თვალი აგიხილა, წყალობა უფლისა გადმოვიდა შენზე და ახლა სახარების მქადაგებელის მსგავსად ყველა ვაჭარს ჭკუას არიგებ და რჩევებს კი აღარ ეძებ, არამედ იქით აძლევ მათ. შენს ფარდულში კი დაფა დაკიდე, რომელზლეც მსხვილი ასოებით სწერია: „რომლითა განკითხვითა განიკითხვიდეთ, განიკითხნეთ, და რომლითა საწყაულითა მიყწყოთ, მოგეწყოს თქუენ“.
დაე, ღმერთმა დაგლოცოს და გაგაძლიეროს.
ვიღაც მღვდელმა თქვენი ქალაქიდან შემდეგი სიტყვებით შეგაშინა: „დაწყევლილი იქნება ყველა, ვინც შეიცვლის რჯულს, რომლითაც იშვა“. რადგანაც გეშინია წყევლის, შენ კითხულობ, სიმართლეა თუ არა ეს. ეს რომ ასე ყოფილიყო, მაშინ ყველა ჩვენი ის წარმართი წინაპარი დაწყევლილი იქნებოდა, ვინც კერპების თაყვანისცემა მიატოვა და ქრისტიანობა მიიღო. დაწყევლილნი იქნებოდნენ - ამ სიტყვებს შიშით წარმოვთქვამ - წმინდა მოციქულნიც, იუდაიზმი რომ უარყვეს და სხვებსაც აღუძრეს იგივე სურვილი. დაწყევლილნი იქნებოდნენ ჩვენი წმინდა მამებიც: კირილე და მეთოდე, სლავთა განმანათლებელნი, პირველებმა რომ მოუტანეს ჩვენს სლავ მამა-პაპათ ჭეშმარიტი სანთელი რწმენისა - კარპატებსა და მორავიაკში. წყეული იქნებდა წმინდა მეფე ბორისი, ბულგარელთა მომნათვლელი, წმინდა გრიგოლი, მომნათლავი სომეხთა, მოციქულთა სწორი ნინო, ქართველნი რომ მონათლა, წმინდა პატრიკი, მომნათლავი ირლანდიელთა და წმინდა თავადი ვლადიმერი, ვინც რუსები გააქრისტიანა. მაგრამ თუკი ისინი დაწყევლილნი იქნებოდნენ, დალოცვლილი ვიღა იქნებოდა? საშინელებაა უფლის კუთრხეულ შვილთა წყევლაზე ვილაპარაკოთ, დაე მოგიტევოს უფალმა.
შევხედოთ ამ საკითხს სხვა მხრიდან. იქნებ იგი, ვინც წყევლით ასე შეგაშინა, შემდეგნაირად განსჯიდა: „მე მხედველობაში წარმართები კი არ მყავდნენ, არამედ მონათლული ქრისტიანები, ანუ ისინი, ვინც მონათლულები ერთ ქრისტრიანულ ეკლესიაში, სხვა ეკლესიაში გადადიან“. რა შეგვიძლია, ამაზე ვუპასუხოთ? შევევედროთ ღმერთს და ვკითხოთ ამ ბატონს: ის რომ ლუთერანულ ეკლესიაში ყოფილიყო მონათლული, შემდეგ კი მიეტოვებინა ლუთერანობა და უნიატობა მიეღო, დაწყევლილი იქნებოდა თუ არა იგი? - არა, ათასგზის არა! - იტყვის ბატონი.
ამიტომ შენც თქვი: „ჭეშმარიტად, არ არიან დაწყევლილნი ისინი, ვინც, რაკიღა იშვა უნიატად, თავის წინაპართა ჭეშმარიტ რწმენას - მართლმამდიდებლობას დაუბრუნდა, რწმენას წმიდა კირილესა და მეთოდესი, წმინდა ვლადემირ კიეველისა, წმიდა ვაცლავ ჩეხისა, წმიდა პროკოფი კარპატელისა, წმიდა ბორისისა, წმიდა საბა სერბელისა, წმიდა პეტრე ცეტინელისა. ის დაწყევლილი კი არ არის, არამედ - კურთხეული, ისევე როგორც ეს წმიდა მამები. ისინი კი კურთხეულნი არიან ორ სამყაროში - ზეციურ - ანგელოზთა და მიწაზე - უფლის რჩეულ ხალხთა შორის, აწ და მარადის და უკუნითი უკუნისამდე. ამინ“.
მშვიდობა შენ და სიხარული უფლისაგან.
„მისიონერული წერილები“ (131-135), თბილისი, 2005 წ.